Çocuklara Yemek Yedirme Telaşı

Çocuklara Yemek Yedirme Telaşı

Çocuklara Yemek Yedirme Telaşı

Biz Annelerin en büyük derdi yemek yedirmek. Bize göre çocuklarımız hep aç, hep zayıf, hep iştahsızdır. Hep etrafımızdaki başka çocuklarla kıyaslarız. ‘ aaa bak o ne güzel yiyor, bizimki yemiyor ‘ gibi düşünceleri her Anne aklından geçirir.

Ne yalan söyliyim benimde içimden hep geçti. Bilhassa bebeklik dönemlerinde ne yeseler hep daha fazlasını yedirmek istiyordum. Bir bebeği besleme hissi, tıka basa yedirme isteği tamamen Annesel bir duygu.Genlerimizde var.

Bebek büyütmenin Anneyi en tatmin eden kısmı dilediğince, gönlünce beslemektir. Türlü gıdaları birbirine karıştırmak, nerde ise muhallebinin içine ciğer koyup yedirmek Anneliğin şanındandır.

Onlar için özen ile hazırladığın yemekleri yediklerini görmek tarifsiz mutluluklar yaşatır bir Anneye ama işler her zaman böyle yolunda gitmiyor. Bebekler iştahsız olabiliyorlar veya herhangi bir sebep ile yemeyi reddediyorlar.



Elimizde kaşık, tabak hangimiz gezmiyoruz ki ? Peki doğrumu yapıyoruz ?

Biz kendimize göre doğru yapıyoruz tabii ki,  aç kalmasındansa peşinden koşup yedirmeye razı oluyoruz. İtiraf etmeliyim ki özellikle 2.yaş döneminde yemek yedirme konusunda sinir krizlerine giriyordum. Saçımı başımı yoluyordum. Yemek yedirmek çocuklara da bana da işkence haline gelmişti. Bi ara iştahları kapanmıştı. İki çocuk ve günde ortalama 6-7 öğün beslenmeleri gerekiyordu. Zaten ikiz prematüre büyütmek yorucu bir iş’ken birde yemek savaşı beni iyice yıpratmıştı. Eşim’in ‘ böyle yedireceksen yedirme’ dediği bile oldu. O kadar kriz geçiriyordum.

Sonra biraz kendimi toparlamaya ve çocuklarımı serbest bırakmaya başladım. Düşündüm ki birileride bana zorla yemek yedirmeye kalksa, elinde kaşık tabak burnumun içine girse bende yemek istemezdim. Biraz araştırma yaptım. Okuduğum makalalelerde çocuğun güzel beslenmesi için önce acıkması gerektiği yazıyordu. Ben çocukların acıkmasına fırsat vermiyordum.

İştah-açlık-beslenme üçlüsünü o sıralarda tanıdım.

1-İlk olarak çocuklara zaman tanıdım. Acıkmalarını bekledim.

2-Öğün saatleri geldiğinde o öğünde yemeleri gerekeni önlerine koydum ve yemiyorlarsa kaldırdım.O öğün yerine sevdikleri alternatif bir gıda vermedim.

3-Mama sandalyelerine oturtup bizim yemek saatlerimizde önlerine yemeklerini koydum. Ellerini kirletmelerine izin verdim. Birazcık halıya dökmelerine de :)Kendi kendilerine yeme fırsatı bulmak zamanla hoşlarına gitti.Yemek olayını onlara ve bana işkence haline getirmektense oyun halinde yemeleri için elimden geleni yaptım.



4-Yemek istemediklerinde zorlamadım. Bu kısmı çok zor oldu benim için ama kendim de çok yorgun ve yıpranmıştım. Bu şekilde yemek yedirme olayı devam edemezdi. Biraz dişimi sıkıp çocuklarıma doğru yemek yeme alışkanlığını kazandırmak zorundaydım.

5-Abur cubur olayından hep uzak durdum. Çocuklarıma ara öğünlerde çubuk kraker, bisküvi vb. şeler asla vermedim. İlla bir şeyler vereceksem havuç, salatalık, meyve dilimleri verdim. Abur cubur çocukların iştahını kapatır. Sağlıklı yemek yeme alışkanlığı edinemezler.

6-Yemek yedikleri için ödül, yemedikleri için ceza durumunu asla kullanmadım.

7- Değişik tatlar almaları ve motive olmaları için her öğünlerini özenerek hazırladım. Tat ve görüntü açısından elimden geleni yaptım.

8- Devam sütünü benim ikizlerim severek içtiler hep. İnek sütünü de öyle. Ama dönem dönem süt içmek istemedikleri oldu bilhassa ek gıdalar sıklaştıkça. Hiç dert etmedim çünkü zaten peynir yeme alışkanlığımız oluşmaya başlamıştı. Aynı şekilde yoğurtta.

Yaklaşık 20 gün kadar devam ettik böyle yarı aç yarı tok. Çocuklar da şaşırdı. Baktılar ki eskisi gibi peşlerinde koşan bir Anne yok ‘galiba aç kalacağız bu gidişle’ diye düşünmeye başladılar. 20 gün sonra her şey yoluna girmeye başladı. Bende biraz daha sakinleşmiştim. Çocukları zorlamamayı zorda olsa öğrenmiştim, çocuklarda acıkmayı :)

Bu kuralları hala uygularım. Şimdi, 4,5 yaşındalar. Normalde çok şükür ana öğün ve ara öğünlerini yerler. Boy ve kilo olarak da üst sınırdayız zaten persentile göre. Ama bazen iştahsız oldukları veya bir öğünü atlamak istedikleri olur. Hiç zorlamam , acıkınca zaten güzel yiyorlar.

Amacınız bebeği sadece beslemek değil, yemeği sevdirmek olmalı. Zorla yemek yedirmeye çalışmak Anne-bebek ilişkisine zarar verebiliyor. Yukarıda kendi tecrübelerimi yazdım. Bunları uygulamadan önce çok okudum, çok araştırdım. Sizlerede faydalı olacağına inanıyorum.

Not: 1,5 yaşından sonra çocuklar çatal, kaşık kullanabilirler.



İlgili Mesajlar

Leave a Comment