Prematüre Anneliğimin İlk Günü

prematüre bebek

Prematüre Anneliğimin ilk günü

Günlerden 17 Kasım 2009 yani  Dünya Prematüre Günü !

Bende herkes gibi sıradan bir doğum hikayesi yazmak isterdim. ” Güneşli bir günde doğuma giderken deniz bize ışıl ışıl gülümsüyordu ” diye başlayanlardan mesela. Yada  İkizlerimi doğurmak için ameliyathane’ye giderken sevdiklerime el sallamak isterdim. Odama geldikten sonra bebeklerim yanıma gelsin, emzirmeye başlayayım isterdim.

Lakin gel gelelim kader bana farklı bir rol seçmiş.

Günlerden 17 Kasım 2009 yani Dünya Prematüre Günü !

Bilemezdim  o gün İkiz prematüre annesi olacağımı . Şimdi geriye dönüp bakıyorum da ne kadar anlamlı bir gün. Daha o günlerde kafama koymuştum Prematüre Anneleri ile ilgili bir şeyler yapmayı.  Böylece o günlerde blog’umun temelleri atılmış oldu kafamda .



28+0 da 17 kasım 2009 Dünya Prematüre Günün’de saat 16:14 ve 16:15’te dünya’ya geldi aceleci bebeklerim . Ben artık ikiz prematüre annesi olmuştum ama konu hakkında hiç bir fikrim yoktu . Her şey kendiliğinden gelişecekti. Yaşayarak öğrenecek ve tecrübelerimi biriktirecektim. Sonradan benim gibi prematüre anneleri ile paylaşmak için.

Gaz sancısı sandığım bir sancı ile hastaneye gittiğimde , yapılan muayenede çoktan doğum’un başladığını öğrendik. Tabiiki hemen acil sezaryen doğuma alındım . Tam bir şok , ama nasıl bir şok benim için . Mümkün değil kabul edemedim . Narkoz verilene kadar ağladım , bağırdım . Bütün hastane inledi çığlıklarımla . Ama nafile bebekler doğuyor , başka yolu yok .

Ben hala bağırıyorum ‘ Bebeklerim küvöze’mi girecek ‘ . Tabii o zaman daha bilmiyorum tek derdimizin bebeklerin küvöz’e girecek olmalarının olmadığını :) Henüz daha tanışmamıştık hidrosefali, serebral palsi, rop  vb. gibi afilli , ismi havalı ve çooook pahalı  hastalıklarla .




Neyse doğum oldu Tabii ne kadar ağlasam nafile. Akşam saatlerinde oldu , bayılmam ayılmam kendime gelmem derken saat  bayağı ilerledi. İlk gün zaten şoka girdiğim için kendimde değildim pek. Ertesi gün Hülya Hemşire geldi bebeklerin yanına gitmemiz gerekiyordu .

Onları görmeye hiç cesaretim yoktu . Daha önce hiç prematüre bebek görmemiştim. Bazen televizyonlarda parmak bebek diye haberler görürdüm. Acaba onlar gibiler miydi. ? Eğer öyleyse ben bu kadar cesur değilim , göremem , bakamam , dayanamam diyordum kendi kendime. Evet tahmin ettiğiniz gibi Hemşireden gelen ilk teklifi geri çevirdim .

Tabii Hülya Hemşire beni oraya götürmenin bir yolunu ararken bebeklerin resmini  çekip getirmiş , Biraz cesaret toplayabilmem için .  Resimlere bakınca gerçekten biraz toparlandım . Sonuçta benim bebeklerim elbette görmem gerekiyor . Güçlü olmak zorundayım diye kendimi telkin ettim ,  hemşirelerin ve eşimin yardımı ile gittik.

Ben İstanbul’da Bakırköy Acıbadem Hastanesin’de doğum yaptım. Yeni doğan Yoğun bakımda gerekli tüm donanıma ve uzman personele sahip bir yerde olduğumuz için çok şanslıydık.  Yoğun bakıma girenler bilir önce elleri güzelce yıkıyoruz, tırnakları fırçalıyoruz .  Sonra kokusunu hala unutamadığım bir dezenfektan sürüyoruz . Malum  önlükler , maske derken .. İçeri girdik . İkiz annesi olanlar bilir , önce hangisinin yanına gitsem, önce hangisini kucaklasam diye bocalarken . Kendimi ilk olarak kızımın yanında buldum . Aman Allah’ım , bildiğiniz oyuncak et bebekler gibi . Minicikler , miyadında doğan bebeklerin 3’te biri . İncecik derilerinin altında atan minicik kalpleri görünüyor sanki.. Çok küçükler , iki gözüm iki çeşme . Bi yandan sürekli kendimi suçluyorum .

O arada Hemşire , dokunabilirsin dedi. Hiç unutmam , işaret parmağımı Duru’nun minik avucuna koydum . O anda bir sıcaklık geçti yüreğime ve Duru ilaç ile uyutuluyor olmasına rağmen parmağımı sımsıkı kavradı . O ilk kavrayış , ilk ten temasımız yüreğim kaldıramadı o duygu patlamasını ve yoğun bakımdan hızla dışarı attım kendimi :(  Kaan’a daha yaklaşamamıştım bile .

Hemşirelerimiz bundan sonra benim sürkeli onları görmek isteyeceğimi , görmeden duramayacağımı söylediler. Gerçekten o duygu patlamasından bir süre sonra sakinleştim ve hemen toparlanıp tekrar gittim bebeklerimin yanına . Tabii Bu sefer önce oğluma .

Ve burada başladı bizim Prematürelik  maceramız ..




İlgili Mesajlar

Leave a Comment