Unutursam Kalbim Kurusun

Unutursam Kalbim Kurusun !

Doğuyoruz, yaşıyoruz, büyüyoruz ve ölene kadar bir mücadele bir mücadele.. Ne için ? Gelip geçici Dünya işleri için ..

Tüm bu koşuşturmalar arasında manevi olarak ruhumuzu besleyecek bir şeyler yapıyor muyuz ?

Toplumsal bir mesaj verebiliyor muyuz ?..Toplumsal bir görev üstleniyor muyuz ?

Haa işte ! Tamam kabul ediyorum Duru ve Kaan prematüre doğana kadar bende hiç düşünmemiştim..Erken doğumla birlikte tüm hayatımız alt-üst olana kadar..

Öyle böyle değil .. Bildiğiniz gibi değil..Heyecanla beklediğiniz o özel anların yerle bir olması..Hem de benim gibi ikizlerle yaşamışsanız iki katı acı..

Daha önce hiç prematüre bebek görmemiş olmaktan başlayım isterseniz.. Sadece televizyonlarda ‘’ Parmak Bebek ‘’ diye bir şeyler duyuyordum, bir gün benim başıma geleceğini bilmeden ..Sonra sonra daha önce adını hiç duymadığın sağlık sorunları ..

Herkes hastanede doğum yapıp bebeğini eve alıp gittiğinde sen gidemiyorsun ya hani..Bebekler kuvözde ..Doktor seni taburcu etmek istiyor ama sen itiraz ediyorsun ya hani..

İşte böyle durumlarda sadece seninle aynı şeyleri yaşamış insanlarla konuşmak istiyorsun..Sonrasında soracağın çok şey oluyor..Rahatlamak, moral bulmak, teselli edilmek ve güç toplamak istiyorsun ya ..

Bende işte böyleydim..’’ Nasreddin Hoca damdan düşünce Doktor çağıralım demişler; Tez, damdan düşeni getirin, halimden ancak o anlar ‘’ demiş..

4 yıl önce kurduğum Prematüre Anneleri topluluğunda her gün yazılan yüzlerce yorumla aynı günleri tekrar tekrar yaşıyorum.. Unutmak isteyen kim ??

Herkesin bir misyonu olmalı bence..benimde misyonum ” Prematürelik ” oldu..Ben seçmedim Yaradan böyle uygun gördü..

Belkide benim için; ” İyi ki Prematüre Bebek doğurdun..Bi tutturdun Prematüre Bebek diye..”  🙂

Evet benim için seçilen bu rolün hakkını vermeye çalışıyorum..Geriye dönüp baktıkça dahada güçleniyorum..

Bazı Anneler bir daha hatırlamamak, unutmak isteyebilir ama ben farklı düşünüyorum.. Hayata bakışımın tamamen değiştiği, acı çektikçe güçlendiğim o günleri ömrüm boyunca unutmayacağım.. Blogumda yazarak, TV programımda yer vererek bir nebze de olsa ömrüm boyunca  Prematüre Annelerinin yanında olabilmek en önemli toplumsal görevim..En önemli İnsanlık görevim..En önemli manevi görevim..

Elimden sadece bu kadarı gelse de bir ses verebilmek, buradayım diyebilmek, bir şeyler yapabilmek içimi rahatlatıyor..En azından birey olarak bir fark yaratabiliyorum..

 

‘’ Unutursam Kalbim Kurusun ‘’

İlgili Mesajlar

Leave a Comment